Over Qori K'ente |
Een klein meisje loopt blootsvoets over de aarde; het bos is haar thuis. De bomen,
dieren en planten wijzen haar de weg en ze slaapt op de aarde met haar hoofdje
tegen de stam van een boom. Hier vindt ze troost, warmte en de verbondenheid
die ze zo mist. Waar is haar werkelijke familie, waar is haar kennis, wat zijn
al die zwarte gaten die haar zo verward maken? Mogen die gaten weer opgevuld worden?
Ze vraagt, zo klein als ze is, wat haar missie is. Het leven op aarde maakt haar angstig en ze begrijpt niet wat ze hier komt doen. Als ze later groot zal zijn zal ze de mensen wel eens leren dat het ook anders kan. Het verlangen naar iets dat ze diep in haar ziel weet, dat daar wacht om te ontwaken. Maar de wereld wordt duisterder en kouder en ze glijdt langzaam steeds verder af. Totdat ze een leven leidde dat alleen nog maar duisternis kende en ze het contact op aarde en met haar werkelijke thuis volledig kwijt was; ze was gestorven op aarde, leefde in een wereld van illusies waarvan ze niet wist dat ze haar eigen illusie in stand hield. Tot ze het op een dag het niet langer meer aan kon en ze besefte dat het leven een hel voor haar is geworden was. Maar ze zag nog altijd het licht en de liefde in de mensen om haar heen. Ze kon gewoon niet anders en omdat ze het lijden van hen kende had ze de mensen om haar heen toch onvoorwaardelijk lief. Er zit een vrouw in de woestijn. Toen ze er aankwam rolden dikke tranen over haar wangen. Ze kon niet verklaren waarom deze plaats haar tot zo diep raakte in haar ziel. Dagen zwierf ze rond. Sliep onder de sterrenhemel in het warme zand en voelde zich verbonden met de Bedoeïenen met wie ze rond het kampvuur zat. De prachtige kleuren, in de woestijn die van zachte pastels tot diepe krachtige tinten uiteen liepen, beroerden haar. De wind die haar zachtjes en liefdevol omhelsde en de meest schitterende vormen uit de rotsen had gesneden, toverde het landschap om tot een sprookjesachtig tafereel. Dikke tranen biggelden weer over haar wangen toen ze moest vertrekken, een ongelofelijk gevoel van liefde en rust hadden zich hier meester gemaakt over haar. Jaren later kwam ze erachter dat ze diep in haar ziel had geweten dat ze in de woestijn ooit een wezenlijk deel van haar zelf was verloren en ze in haar onderbewuste had geweten dat het daar geweest was. Maar de krachtbron die in haar was ontwaakt, vol liefde en wijsheid, had haar steeds geleid en gedragen tot ze herenigd was met haar door diepe trauma´s verloren deel. En ze wist dat ze nu nooit meer bang hoefde te zijn want haar toewijding en overgave aan de Grote Geest hadden haar de weg naar huis gewezen, naar de bron van onvoorwaardelijke liefde en kracht; ze was nu nooit meer alleen. Sylvia De geschiedenis van Qori K'ente Lees meer >> |
